شعر در دوران مدرنیته، اساساً به یک فرهنگ فستیوالی و جشنوارهای تبدیل شده است و مرزهای بین ژانرها و سبکها معلوم نیست. بهجزء جریانهایی که میراثدار سنتهای ادبی است، مابقی بهطرز شدیدی دچار بحران نام و تشتت تعریف است؛ لذا بررسی موشکافانۀ علمی این جریان، برای نامگذاری و رسیدن به یک تعریف جامع، ضروری است.
با شهادت سپهبد، قاسم سلیمانی باب گفتوگو از یک اسطوره ملی و مذهبی گشوده شده؛ زیرا در ذهن مردم، او کسی است که هم مرزهای ایران را پاسداری کرد و هم به باوری راستین تکیه زد که او را با قهرمانان کربلا پیوند میداد.
مولانا بهعنوان یک معلم از این مضمون که «انسان باید ریاضت بکشد تا به صفای درون برسد، همانطور که آهن باید صیقل خورد تا به آینه تبدیل شود»، بهعنوان یک موضوع مورد تعلیم با مخاطب (تو) سخن میگوید. تصویر ادبی این شعر یک امر غایب است که و لحن مولانا، تجویزی و ترغیبی و سرشار از جملات امری است. اما همین معنی و همین تصویر، در غزلیات شمس که ذیل ادبیات غنایی است، خطاب به خود (من) یا در وصف منِ شاعر بیان میشود و لحنی انشایی و انگیزشی عاطفی دارد و در غزلی میگوید:
دلا در بوتهی آتش درآ مردانه بنشین خوش
که از تأثیر این آتش، چنان آینه شد آهن
و در غزلی دیگر میگوید:
آهنیام ز عشق تو، خواسته نور آینه
آتش و زخم میخورد، چونکه صفا بخواستم...
