تاثیر تلویزیون بر کودکان و نوجوانان: خشونت
برنامه های تلویزیونی مدام خشن تر می شوند و وقتی تلویزیون در خانه روشن است، نمی توان کودک و نوجوان را مجبور کرد که کاملاً به این محتواها بی توجه باشد. در تلویزیون رسمی جمهوری اسلامی صرف نظر از شبکه هایی که به نظر می رسد مخاطب هدف خود را کودک و نوجوان تعریف کرده اند (پویا، امید، آموزش) محتواهای خشن زیادی منتشر می شود. در خصوص محتواهای جنسی، خوشبختانه تلویزیون کنترل شده تر است ولی فیلم های سینمایی و نمایش های خانوادگی واجد محتواهای جنسی آشکاری هستند که اغلب به صورت کلامی ابراز می شوند. از این رو، می توان گفت کودکان و نوجوانان ایرانی کمتر از همسالانشان در سایر نقاط جهان در معرض این قبیل موارد نیستند. اهمیت توجه به این قبیل محتوا و اثرات آنها بر کودکان خیلی مهم و زیاد است؛ به طوری که حتی به روانشناسان و پزشکان توصیه می شود در مواجهه با کودک یا نوجوان پرخاشگر به سوابق او از نظر مصرف سانه ای توجه کنند.
براساس مطالعات هوستون و همکاران در سال 1392 (Huston et al, 1992) یک کودک به طور متوسط سالانه 12000 عمل خشونت آمیز را در تلویزیون می بیند که شامل مقدار زیادی تصاویر قتل و تجاوز جنسی است. بیش از 1000 مطالعه تایید می کنند که قرار گرفتن در معرض دوزهای سنگین خشونت تلویزیونی باعث افزایش رفتار پرخاشگرانه به ویژه در مردان می شود. پژوهش هایی هم (Shaffer et al, 1988) نشان می دهند که محتواهای تلویزیونی یا روزنامه ای مرتبط با خودکشی را با افزایش خطر خودکشی مرتبط می کند.
میزان اثرپذیری کودکان هم مشابه نیست و گروه های زیر آسیب پذیرتر هستند:
- کودکان متعلق به گروه های اقلیت و مهاجر؛ مانند کودکان افغانی در ایران
- کودکان دارای اختلال های عاطفی؛
- کودکان دارای ناتوانی در یادگیری؛
- کودکانی که مورد آزار والدین قرار می گیرند؛ و
- کودکان در خانواده های محروم و فقیر.
منبع:
Huston AC, Donnerstein E, Fairchild H, et al. (1992). Big World, Small Screen: The Role of Television in American Society. Lincoln: University of Nebraska Press.
Shaffer D, Garland A, Gould M, Fisher P, Trautman P. (1988).Preventing teenage suicide. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry. 27,675–87. doi: 10.1097/00004583-198811000-00001