فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْکَاذِبِینَ (61، آل عمران)

پس هر که با تو درباره او [عیسی] پس از آنکه بر تو [به واسطه وحی، نسبت به احوال وی] علم و آگاهی آمد، مجادله و ستیز کند، بگو: بیایید ما پسرانمان را و شما پسرانتان را، و ما زنانمان را و شما زنانتان را، و ما نفوسمان را و شما نفوستان را دعوت کنیم؛ سپس یکدیگر را نفرین نماییم، پس لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم.

روز مباهله، روز تجلی حقیقت و شکوه ایمان است؛ روزی که خورشید یقین از افق رسالت درخشید و پرده‌های تردید را کنار زد. در این روز بزرگ، پیامبر اکرم(ص) با عزیزترین گوهرهای خاندان خویش قدم در میدان مباهله نهاد.

مباهله حماسه‌ای است از صداقت، ایمان و اعتماد به وعده الهی. روزی که حق، بی‌هیاهو اما استوار، در برابر باطل ایستاد و عظمت اهل‌بیت(ع) در آینه آیات الهی جلوه‌گر شد.

این روز، تجلی پیوند ناگسستنی رسالت و ولایت است؛ روزی که نام اهل‌بیت(ع) در کنار نام پیامبر(ص) بر بلندای تاریخ نشست و حقیقت، روشن‌تر از همیشه بر دل‌های جویندگان نور تابید.

مباهله، سرود جاودان پیروزی ایمان بر تردید و حقیقت بر انکار است؛ روزی که آسمان، عظمت خاندان نبوت را به زمین نشان داد و برگ زرینی در دفتر افتخارات اسلام رقم خورد.