روز عرفه،؛ روز نیایش به درگاه احدیت

هو النور

فرازهایی از دعای پرفیض عرفه منتسب به سرور و سالار شهیدان امام حسین (ع)

اَللّهُمَّ اجْعَلْ غِناىَ فى نَفْسى وَالْیَقینَ فى قَلْبى وَالاِخْلاصَ فى عَمَلى وَالنُّورَ فى بَصَرى وَالْبَصیرَهَ فى دینى وَمَتِّعْنى بِجَوارِحى وَاجْعَلْ سَمْعى وَبَصَرى اَلْوارِثَیْنِ مِنّى...

بارالها!

بی نیازى را در جانم،

یقین را در دلم،

اخلاص را در عملم،

روشنایی را در چشم،

و بینش را در دینم استوار کن

و از اعضا و جوارحم بهرمندم گردان،

و از این میان،

دو نعمت بزرگ شنوایی و بینایی را – چونان دو وارث من – تا واپسین لحظات حیات،

آنگاه که همه قوای دیگرم کارایی خود از دست داده،

برای کسب هرچه بیشتر معرفت، به سلامت دار

اِلهى کَیْفَ اَخیبُ وَاَنْتَ اَمَلى اَمْ کَیْفَ اُهانُ وَعَلَیْکَ مُتَّکَلى اِلـهى کَیْفَ اَسْتَعِزُّ وَفِى الذِّلَّهِ اَرْکَزْتَنى اَمْ کَیْفَ لا اَسْتَعِزُّ وَاِلَیْکَ نَسَبْتَنى اِلـهى کَیْفَ لا اَفْتَقِرُ وَاَنْتَ الَّذى فِى الْفُقَرآءِ اَقَمْتَنى اَمْ کَیْفَ اَفْتَقِرُ وَاَنْتَ الَّذى بِجُودِکَ اَغْنَیْتَنى وَاَنْتَ الَّذى لا اِلهَ غَیْرُکَ تَعَرَّفْتَ لِکُلِّ شَىْءٍ فَما جَهِلَکَ شَىْءٌ وَاَنْتَ الَّذى تَعَرَّفْتَ اِلَىَّ فى کُلِّشَىْءٍ فَرَاَیْتُکَ ظاهِراً فى کُلِّ شَى‌ء ...

پروردگارا!

چگونه نومید شوم که تـو آرزوى مـنـى؛

یا چـگـونه خوار شوم،

با آنکه به تو تکیه دارم؟!

خدای من! چگونه سرفرازی کنم با اینکه در متن خـواری و ناتوانیم نهاده ای،

و چگونه ابراز عزت و کرامت نکنم و حال آنکه مرا به خود منتسب کرده اى؟!

خداوندا! چگونه از فقر خود نگویم ؟

کـه در زمره فقرایم نشانده ای،

و چگونه از غنای خویش دم نزنم ؟

در حالی که با جود خود بی نیازم کرده ای؟!

تـو آن معبودی که جز تو معبودی نیست؛ خود را به همه موجودات شناسانده اى؛

در همه عالم چیزى نیست که تو را نشناسد، و تو خود را در آینه هر پدیده به من نشان داده ای؛

آنچنان که تو را با حقیقت ایمان،

آشکارا در هـر چـیـز مشاهده می کنم...